τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο σι, σι, σι. Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος, ήχος κανονικός, κανονικής βροχής. Όμως ο παραλογισμός άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση μού’ μαθε για τους ήχους. Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή, σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα, κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ. Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, όλη τη νύχτα ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, αξημέρωτος ήχος, αξημέρωτη ανάγκη εσύ, βραδύγλωσση βροχή, σαν πρόθεση ναυαγισμένη κάτι μακρύ να διηγηθεί και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ, νοσταλγία δισύλλαβη, ένταση μονολεκτική, το ένα εσύ σαν μνήμη, το άλλο σαν μομφή και σαν μοιρολατρία, τόση βροχή για μια απουσία, τόση αγρύπνια για μια λέξη, πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή μ’ αυτή της τη μεροληψία όλο εσύ, εσύ, εσύ, σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κική Δημουλά

καλή μελωδική ημέρα

ένα...

αφιερωμένο στη Ράνια, το Γιάννη και τον Κωστή..

που προσπαθεί να κατανοήσει τους αριθμούς και να

τους συσχετίσει..

Καλό δρόμο να έχεις Κωστή..

πρόκληση..

η στασιμότητα είναι ο θανάσιμος εχθρός μου.. επιδιώκω να προχωρώ.. έστω κι αν στον ορίζοντα διαφαίνονται.. βουνά.. ή κάποιος γκρεμός σε μια στροφή.. Το ανεβαίνω το βουνό.. δεν το παρακάμπτω.. Θυμήθηκα τώρα εκείνο το αίνιγμα που ρωτάει, "πόσες ανηφοριές έχει η πόλη σου.." "όσες και κατηφοριές.." Ο γκρεμός είναι επικίνδυνος.. δεν μπορώ να πω.. αλλά έχει τη νηνεμία της πτώσης ..και από την άλλη την αγωνία της άνωσης.. Μου αρέσει να προχωρώ έτσι.. δεν μου ταιριάζει η ευθεία.. Στους δρόμους που εμπλέκομαι.. χαμογελώ.. Χαμογελώ στα παιδιά όπου κι αν τα συναντήσω..

Με "καθηλώνει" η αναζήτησή τους.. με ταξιδεύει η θέλησή τους...